از جناب آقای مهندس موسوی انتظار می رفت بدون توجه به گزارش هایی که از برخی از اطرافیان ناصادق شان به وی می رسید با تامل بیشتر، رای سیزده میلیونی مردم به خود را – پس از بیست سال دوری از سیاست – نشان محبوبیت خویش دانسته و خود را برای خدمت کردن به کشور در عرصه های دیگر آماده می نمود  نه اینکه با اظهار نظرهای غیر علمی، تحریک کننده و سطحی چنین هزینه های مادی و معنوی را برای مردم بی گناه کوچه و خیابان و حتی حامیان خود به بار آورد

پایگاه خبری تحلیلی نهال نیوز- به قلم الله کرم مشتاقی - اعتراض به نتیجه انتخابات حق طبیعی و قانونی کاندیداها است،اعتراضی که بر مبنای شواهد و مستندات منطقی و موجه بوده و شائبه ی لجاجت و عدم تمکین در مقابل رای ملت از آن بر نخیزد و در عین حال برخاسته از حدسیات، گمان ها و نقل قول های بی اساس نباشد.
اعتراض کاندیداها از مجاری قانونی آن، نشانی بر وجود جریان حق محوری ،مردم سالاری و قانون مداری در سیستم انتخاباتی یک کشور است.اما اعتراضی که برخاسته از منطق، استدلال و شواهد صادقانه باشد نه مخالفت های بدون پشتوانه ی قانونی و بهانه گیری هایی که تنها برای « فرار به جلو» مطرح می شوند .
حقیقت آن است که ، در جامعه ای که ساز و کار های قانونی برای رفع یک مشکل و جود دارد هر گونه حرکت از مجاری دیگر، نوعی بی حرمتی به آحاد ملت و پایین آوردن شان آن نظام و دهن کجی به قانون است.
در انتخابات ریاست جمهوری دهم از میان سه کاندیدای مغلوب که هر سه نسبت به نتیجه انتخابات معترضند - که حق طبیعی آنهاست و از این لحاظ شماتتی بر ایشان نیست – به نظر می رسد آقای دکتر محسن رضایی با توجه به پیام تبریک اولیه خود به کاندیدای برگزیده یعنی دکتر محمود احمدی نژاد ، و همچنین عدم امید به رای آوری خود در این عرصه و در اختیار نداشتن مدارک و مستندات تخلفات مورد ادعا،اعتراض قلبی ، قانونی و مستند و جدی ای به نتیجه رقابت ها نداشته باشد. لذا گمان بر آن می رود که ایشان بر مبنای احساس همراهی و – شاید – با چراغ سبز برخی از دستهای پنهان پشت صحنه سیاست به صف معترضان پیوسته است.
واقعیت آن است که از « دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام» که قاعدتا باید « مدبرانه» بر «مصالح نظام » نسبت به کاندیداهای دیگر اشراف بیشتری داشته باشد، انتظار می رفت بیش از دیگران قانون را نصب العین خود قرار داده و به سهم خود از شدت نا آرامی ها می کاست.
آقای کروبی که از حدود یک سال پیش حضور خود را در عرصه انتخابات مسجل کرده بود، هرگز گمان نمی کرد آرای ریخته شده به نام « شیخ اصلاحات » از مجموع آرای باطله و مخدوش نیز کمتر باشد، به گونه ای که از هر صد نفر از شرکت کنندگان در انتخابات کمتر از یک نفر رای خود را به نام او در صندوق ها بریزد.
شاید حجت الاسلام کروبی احساس می کرد با وجود تشکیل حزب ، سازماندهی کادر حزبی در استانها و شهرستانها ،چاپ روزنامه حزبی ،کسب حمایت برخی از روشنفکران، دگر اندشان و تحریمیها از ایشان و همچنین بیان وعده های جذاب سیاسی – اقتصادی در این دوره از رقابت ها رأیی را به مراتب بیش از چهار سال قبل به خود اختصاص دهد، اما عدم استقبال مردم از ایشان با وجود تشکیلات قدرتمند، ذهنیت شیخ ناشکیبای اصلاحات را به سوی « تشکیک در آراء » سوق داد. کروبی که سودای راه یافتن به مرحله دوم انتخابات ریاست جمهوری و حتی پیروزی در این عرصه را در سر داشت پس از عدم توفیق در انتخابات نه تنها سعی نکرد «نه» ملت را فروتنانه بپذیرد بلکه تلاش نمود با تیتر:«وزارت کشور کروبی را پنجم اعلام کرد» و سوتیتر:«کروبی در دوره قبل بیش از 3/5میلیون از آراء را کسب کرده بود» توپ را به زمین دست اندرکاران برگزاری انتخابات انداخته و با انتشار نامه های سرگشاده و «سر بسته » خواسته یا ناخواسته آتش اعتراضات و اغتشاشات خیابانی را فروزان تر کند.
حجت الاسلام کروبی _ که به گمان نگارنده از عنایات خداوند به ایشان بود که رئیس جمهور نگردید – به جای کالبد شکافی عمیق حوادث سیاسی – اجتماعی دهه های قبل ، بررسی مجدد موضع گیری های خود و واکاوی کنش و واکنش هاو یارگیری های خویش ،سعی کرد به توجیه شکست ناباورانه و سنگین خود پرداخته و اعتراض خود را از مسیر قانون به «خیابان » بکشاند.
آقای کروبی به جای آنکه به آسیب شناسی مجدد مواضع خود بپردازد و بپذیرد که حمایت سر سخت از جماعت صوفیان و دراویش تاثیر چندانی بر افزایش آراء او نداشته است، به جای آنکه باور کند هنوز سوال«300میلیون تومان شهرام جزایری» و « خانه ی آن چنانی » شیخ در اذهان مردم بی پاسخ مانده است؛ به جای آنکه بپذیرد با آوردن نام دکتر سروش، مهاجرانی، کدیور، کرباسچی و عبدی در صف حامیان خود نمی تواند «اعتماد ملی» را به سوی خود جلب کند و سر انجام به جای آنکه بپذیرد فلان نماینده مجلس ششم – که از شیخ حمایت کرده است – نماینده و ضامن آراء همه مردم منطقه خود نیست و یا صرف حمایت فلان برادر اهل سنت دلیلی بر حمایت مطلق و بی چون و چرای هموطنان سنی از ایشان نیست،از همان فردای روز انتخابات و حتی قبل از آن موجبات التهاب و نا آرامی و تحریک و تشکیک در آراء را در میان مردم به وجود آورد.
آقای مهندس میرحسین موسوی به عنوان کاندیدای اصلی جریان اصلاح طلب و رقیب جدی دکتر احمدی نژاد در انتخابات ریاست جمهوری دهم پس از بیست سال حضور بسیار کمرنگ – اگر نگوییم بیست سال سکوت – به ناگاه «احساس خطر»کردند و به صحنه آمدند ، ایشان با تحلیل هایی که از سوی همفکران و حامیان پشت پرده اش ارائه می شد امید زیادی را برای خود در پیروزی بر احمدی نژاد متصور بود.
اما سر انجام حتی شور و هیجان حامیان ایشان در ایام تبلیغات ، حمایت قاطبه اصلاح طلبان و حتی بخشی از اصولگرایان از وی، اعلام حمایت احزاب شاخص اصلاح طلب از او و رای سیزده میلیونی مردم نیز نتوانست کفه ترازی انتخابات را به سود نخست وزیر سابق و 69ساله جمهوری اسلامی پایین بکشاند.
مهندس موسوی که در یک سال اخیر شعار حقوق شهروندی، کرامت انسانی و مماشات، قانون گرایی و جامعه مدنی را سر می دا و٬ به کرات احمدی نژاد را به دروغ گویی و قانون شکنی متهم می ساخت ، این بار خود چراغ سبز- اگرنگوییم فرمان - قانون شکنی های گسترده را در جامعه داد که نهایتا منجر به آشوب، شورش، خشونت ومتاسفانه کشته شدن عده ای از هموطنان مان گردید.
در هفته ی اخیر از سویی شاهد طیفی از راه پیمایی های آرام، اعتراض آمیز ، اغتشاش وگاه سوء استفاده ی ضد انقلاب و معاندان نظام و خودسری های برخی افراد ناآگاه بوده و از طرف دیگر نظاره گر تلاش سران اصلاح طلب و نامه نویسی و مذاکره آنان با مقامات ارشد نظام بوده ایم تا به وضوح سناریو «فشار از پایین و چانه زنی از بالا» به اجرا درآمده باشد .
آقای موسوی به عنوان معترض اصلی به جریان انتخابات حتی یک سند از تخلفات مورد ادعای خود را تاکنون به وزارت کشور ارائه ننموده اند و تنها دم از کلی گویی هایی زده اند که حتی در برخی موارد کوچکترین ربطی به شورای نگهبان و جریان تخلف در انتخابات نداشته است.
خانم دکتر زهرا رهنورد همسر مهندس موسوی پیرامون تخلفات مورد ادعای خود سخنانی به زبان آورده اند که سایت های اصولگرای حامی دکتر احمدی نژاد با انعکاس آنها بر بی اساس بودن این اعتراضات تاکید کرده اند. زهرا رهنورد در قسمتی از سخنان خود می گوید :« یکسری نقاطی هستند که اصلا مشخص است که خودش ملاک تشخیص نادرست بودن نتایجی است که وزارت کشور اعلام کرده است ...مثلا آذربایجان و ترک زبان ها هیچوقت فرزند خودشان را نمی گذارند که به کس دیگری رای بدهند» این استاد علوم سیاسی در ادامه می آورد:«من خودم لر هستم ...مهندس موسوی بارها اعلام کرده اند که داماد لرستان هستند ....این دو ملاک ، باقی موارد هم شبیه به همین است» همچنین ایشان قبل از انتخابات گفته بود که:«اگر مهندس موسوی در انتخابات رای نیاورد حتما در انتخابات تقلب صورت گرفته است».
آقای موسوی در نامه ای ده ماده ای به شورای نگهبان پیرامون تخلفات انتخاباتی، مواردی را بر شمرده اند که اساسا هیچ گونه ارتباطی به این نهاد ندارد، کما اینکه حامیان احمدی نژاد نیز نم یتوانند شکایاتی با این مضامین – مثلا استفاده آقای موسوی از لفظ نفاق و دروغ علیه دکتر احمدی نژاد – را به عنوان تخلف انتخاباتی آقای موسوی به شورای نگهبان ارجاع دهند.
همچنین آقای موسوی و حامیان ایشان تقاضای ابطال کامل انتخابات را دارند، این در حالی است که منطقا و قانونا نمی توان پذیرفت که به فرض مثال به دلیل تشکیک مورد ادعای این عزیزان در آراء شهرهای مثلا اصفهان و شیراز و چند شهرستان دیگر ، رای تمام ملت را نادیده گرفت و حذف نمود .
این در حالی است که آقای موسوی در85 درصد از پایگاه های اخذ رای نماینده ی ناظر داشته است که در تمام مراحل رای گیری از دقیقه اول تا لحظه شمارش آراء بر کلیه امور نظارت می کردند و لحظه به لحظه ، گزارش حوزه انتخابات مربوط به خود را، به ستاد انتخاباتی مهندس موسوی مخابره می کرند، لذا عقلانی به نظر نمی رسد که در 15 درصد صندوق های باقی مانده – که حداقل نماینده ی ناظر آقایان کروبی و یا رضایی در آنجا حظور داشته اند – دست اندر کاران انتخابات توانسته باشند این حجم وسیع از آراء را جابه جا نمایند.
از جناب آقای مهندس موسوی انتظار می رفت بدون توجه به گزارش هایی که از برخی از اطرافیان ناصادق شان به وی می رسید با تامل بیشتر، رای سیزده میلیونی مردم به خود را – پس از بیست سال دوری از سیاست – نشان محبوبیت خویش دانسته و خود را برای خدمت کردن به کشور در عرصه های دیگر آماده می نمود نه اینکه با اظهار نظرهای غیر علمی، تحریک کننده و سطحی چنین هزینه های مادی و معنوی را برای مردم بی گناه کوچه و خیابان و حتی حامیان خود به بار آورد و سر انجام رهبر معظم انقلاب را وادار به ورود و رفع غائله نماید.
حق این بود که آقای میر حسین موسوی به جای این که نیروهای انقلاب و حتی مردم را در مقابل یکدیگر قرار دهد با سعه صدر، زمان شناسی و قانون مداری اگر شکایتی هم داشت از مجاری قانونی آن را دنبال می کرد.
در آخر سخن حکیم و رهبر معظم انقلاب را که در خطبه نماز جمعه ایراد فرمودند تکرار می نماییم که:«اتقولله ،مبادا هیجانات سیاسی ما را از خدا غافل کند ، مبادا بگو مگو ها ،که در یک کشور آزاد طبیعی است ، ما را غافل کند».